தென் கிழக்கில் .. தெக்கத்தியான் (தெற்கத்தியான்) 27-வானமே வழிகாட்டி

 

வானமே வழிகாட்டி

(காற்று, சூரியன், நட்சத்திரம் – கடலோடியின் கருவிகள்)

இன்றைக்கு சாலையில் பயணிக்கும் மகிழுந்துகள் முதல் ஆகாயத்தில் பறக்கும் விமானங்கள் வரை, GPS எனப்படும் ‘புவி இடங்காட்டி’ கருவிகள் இன்றி இயங்குவதையே கற்பனை செய்ய முடியாத நிலையில் நாம் வாழ்கிறோம். நாம் எங்கு இருக்கிறோம், எந்த இடத்திற்குச் செல்கிறோம், எந்த வழி விரைவானது, எவ்வளவு நேரத்தில் சென்று சேரலாம் என்பதனைத் துல்லியமாகக் காட்டும் இந்தக் கருவிகளை அறிவியலின் உச்சக் கண்டுபிடிப்புகள் என்று சொல்லலாம். தரையில் பயணிப்பவர்களை விட, திக்குத் தெரியாத பெருங்கடல்களையும் ஆகாயத்தையும் கடப்பவர்களுக்கு இவை இன்றியமையாததாக மாறிவிட்டன. ஒரு படி மேலே சொன்னால், இத்தகைய கருவிகள் இல்லாமல் கலம் செலுத்தும் பயணம் (Navigation) சாத்தியமே இல்லை என்ற எண்ணமே இன்று நம்மை ஆட்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த நவீன தொழில்நுட்பங்கள் வாழ்க்கையை எளிமையாக்கியதோடு மட்டுமல்லாமல், மனிதனின் ஆய்ந்து அறியும் திறனை பிற துறைகளில் செலுத்தவும் வழிவகுத்துள்ளன. ஆனால் இத்தகைய தொழில்நுட்பங்கள் எதுவும் இல்லாத காலத்தில், கடாரம் கொண்ட சோழர்களும், அவர்களுக்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே பல்லவர்களும் பாண்டியர்களும், மேலைக்கடலும் கீழைக்கடலும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த காலத்தில், இந்தப் பெருங்கடல்களைத் தாண்டி அவர்கள் எப்படி பயணித்தார்கள் என்ற கேள்வி இயல்பாகவே நம்முள் எழுகிறது.

காற்றும் கடலும் – தெரியாத GPS

இந்தியா–இந்தோனேசிய கடல் பயணத்தின் உயிராக இருந்தது பருவக்காற்று. தமிழ் கரையிலிருந்து தென்கிழக்கு ஆசியாவை நோக்கிப் பயணித்த கடலோடிகள், காற்று எந்த காலத்தில் எந்த திசையில் வீசும் என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்திருந்தார்கள். நவம்பர் முதல் மார்ச் வரை கிழக்கு நோக்கி வீசும் காற்றும், மே முதல் செப்டம்பர் வரை மேற்கு நோக்கி வீசும் காற்றும், அவர்களின் கடல் பயண கால அட்டவணையை நிர்ணயித்தது. இந்த அறிவு இல்லாமல் Coromandel கரையிலிருந்து Sumatra தீவுகளை நோக்கிப் பயணம் செய்வது சாத்தியமே இல்லை.

ஒரு பழங்கால கடலோடி கடலில் இறங்கும் முன் பல விஷயங்களைச் சரிபார்த்தான். முதலில், பருவம் சரியானதா, காற்று திசை சாதகமாக உள்ளதா என்பதை கவனித்தான். அதன் பிறகு, துருவ நட்சத்திரத்தின் உயரத்தை வைத்து தன் அகலவட்டம் சரியானதா என்பதை உறுதிப்படுத்தினான். பயணத்தின் போது, பகலில் சூரியனையும், இரவில் நட்சத்திரங்களையும் திசைகாட்டியாகப் பயன்படுத்தினான். அதே நேரத்தில், கடலின் நிறம் மாறுகிறதா, பறவைகள் பறக்கிறதா, அலை ஓசையில் மாற்றம் உள்ளதா போன்ற இயற்கை அறிகுறிகளையும் கவனித்தான். இவை அனைத்தும் சேர்ந்து, அவனுக்கு உயிருள்ள வழிகாட்டிகளாக இருந்தன.

பழங்கால கடல் பயணத்தில் காற்று வெறும் இயற்கை நிகழ்வல்ல; அது ஒரு நகரும் பாதை. தமிழ் கரையிலிருந்து தென்கிழக்கு ஆசியாவை நோக்கிப் பயணித்த கடலோடிகள், காற்று எந்த காலத்தில் எந்த திசையில் வீசும் என்பதை தலைமுறை தலைமுறையாகக் கற்றிருந்தார்கள். காற்று சாதகமாக இருக்கும் பருவம் வந்தால்தான் அவர்கள் கடலில் இறங்கினார்கள். காற்று எதிராக இருந்தால், எத்தனை நாட்களாக இருந்தாலும் கரையில் காத்திருப்பதே அறிவார்ந்த முடிவாக இருந்தது. இவ்வாறு பருவக்காற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டே செல்லும்–திரும்பும் கடல் வணிகப் பாதைகள் உருவானது.

 

Compass இல்லாத காலம்- சூரியன்  (பகல் திசை)

Compass இல்லாத அந்தக் காலத்தில், திசையைச் சொன்னது கருவி அல்ல; இயற்கை. பகலில் சூரியன் உதிக்கும் திசை கிழக்கு என்றும், மறையும் திசை மேற்கு என்றும் அறிந்திருந்தனர். நண்பகலில் உருவாகும் நிழலின் திசையை வைத்து வடக்கு–தெற்கு உணரப்பட்டது. இரவு வந்ததும், வானத்தை நோக்கிப் பார்த்த கடலோடிகள், நகராதது போலத் தோன்றும் துருவ நட்சத்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு திசைகளை மனதில் வரையினர்.

துருவ நட்சத்திரம் – நகராத நண்பன்

வானில் ஆயிரக்கணக்கான நட்சத்திரங்கள் இருந்தாலும், அவற்றில் ஒன்று மட்டும் எப்போதும் வடக்கு திசையைச் சுட்டிக்காட்டுவது போல நிலையாகத் தோன்றும். அதுதான் துருவ நட்சத்திரம். இரவில் கடலில் நிற்கும் ஒரு கடலோடிக்கு, “நீ எங்கு இருக்கிறாய்?” என்று வானமே சொல்லும் மொழி துருவ நட்சத்திரமாக இருந்தது.

அந்த நட்சத்திரத்தின் உயரம் மாறினால், கடலோடி சென்ற இடமும் மாறியிருக்கிறது என்பதை அவர் உணர்ந்தான். இவ்வாறு வானத்தை வாசிக்கும் திறனே, கடலில் வழி தொலைக்காமல் பயணிக்க உதவியது.

 

கருவிகள் இல்லாத கணிதம்

அந்தக் கால கடலோடிகளிடம் பெரிய கருவிகள் இல்லை. ஆனால் அவர்களிடம் இருந்தது உள்ளங்கை, விரல்கள் மற்றும் அனுபவம். கையை முழுவதும் நீட்டி, கண் உயரத்தில் வானத்தை நோக்கிப் பிடித்து, ஒரு விரல் சுமார் ஒரு டிகிரிக்கும், மூடி வைத்த கை (fist) சுமார் பத்து டிகிரிக்கும் சமம் என்று வானத்தை அளந்தார்கள்.

 

 அகலவட்டம் (Latitude) எப்படி தெரிந்தது?

கடல்–வான எல்லை (horizon) முதல் துருவ நட்சத்திரம் வரை எத்தனை “கை அளவுகள்” இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் எண்ணினார்கள். உதாரணமாக, horizon முதல் pole star வரை மூன்று fist இருந்தால், அது சுமார் 30 டிகிரி என்பதைக் குறிக்கும். அதாவது, “நாம் 30° வடக்கு அகலவட்டத்தில் இருக்கிறோம்” என்ற பொருள். வானமே அவர்களுக்கு பலகையாகவும், கையே அளவுகோலாகவும் இருந்தது.

 மனிதன் தான் கருவி

இன்று நாம் ஒரு பொத்தானை அழுத்தினால் நம் இடத்தை உலகம் காட்டுகிறது. ஆனால் அன்று, மனிதனே ஒரு நடமாடும் கருவியாக இருந்தான். அதனால்தான் வரலாற்றாளர்கள் இந்த முறையை “Human Sextant” என்று அழைக்கிறார்கள்.

 நீளவட்டம் : கணக்கல்ல, அனுபவம்

அகலவட்டத்தை (Latitude) வானில் துருவ நட்சத்திரத்தின் உயரத்தை வைத்து ஒரு அளவுக்கு கணக்கிட முடிந்தது. ஆனால் நீளவட்டம் (Longitude) அப்படியல்ல. நீளவட்டத்தைத் துல்லியமாக அறிய நேரத்தைச் சரியாக அளக்கும் கடிகாரம் தேவை. அத்தகைய கருவிகள் இல்லாத காலத்தில், தமிழ் கரையிலிருந்து நீண்ட கடல் பயணத்தை மேற்கொண்ட கடலோடிகளுக்கு நீளவட்டம் என்பது ஒரு எண்ணாக இல்லை; அது ஒரு அனுபவமாக இருந்தது. எத்தனை நாள் பயணம், காற்றின் வேகம், கப்பலின் நடை, அலைகளின் தன்மை, நட்சத்திரங்கள் தோன்றும் நேரம் போன்ற அனைத்தையும் இணைத்து, அவர்கள் தங்கள் இடத்தை உணர்ந்தார்கள்.

இந்த முறையை வரலாற்றாளர்கள் ‘Dead Reckoning’ என்று அழைக்கிறார்கள். சென்ற திசை, சென்ற நேரம், சென்ற வேகம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு முன்னேறும் இந்தக் கணக்கில், கணிதம் காகிதத்தில் இல்லை; அனுபவத்தில் இருந்தது. கடலின் நிறம் மாறுதல், பறவைகளின் தோற்றம், அலை ஓசையின் மாற்றம் போன்ற சைகைகளும் அவர்களுக்கு வழிகாட்டின.

கருவிகள் இல்லாத அந்தக் காலத்தில், மனிதனே ஒரு கருவியாக இருந்தான். காற்று வழி காட்டியது; சூரியன் திசை சொன்னது; நட்சத்திரம் இடம் உணர்த்தியது. இயற்கையோடு உரையாடிய அந்த அறிவே, தமிழ் கடலோடிகளைப் பெருங்கடல்களைக் கடந்தும் தென்கிழக்கு ஆசியாவை எட்டச் செய்தது.

NOTE:

இந்தக் கட்டுரை தினமலர் மாணவர் மலர் 'பட்டம்' இதழில் 12-02-26 ஆம் அன்று குறைக்கப்பெற்ற வடிவில் வெளியானது.