தென் கிழக்கில் .. தெக்கத்தியான் (தெற்கத்தியான்) 31-குப்தர், பல்லவர் மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசிய அரசியல் மாற்றம்-இந்தியப் பண்பாட்டு பரவல்
குப்தர், பல்லவர் மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசிய அரசியல் மாற்றம்
குப்தர் எழுச்சி – வடஇந்தியப் புதிய அதிகாரம்
கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டில் வடஇந்தியாவில் “குப்தர்” எனும் புதிய இந்திய அரச வம்சம் எழுச்சி பெற்றது. சமுத்திரகுப்தர் (கி.பி. 335–375) தனது இராணுவ வெற்றிகளால் குப்தப் பேரரசை விரிவுபடுத்தி, வடஇந்திய அரசியல் வரைபடத்தை மறுசீரமைத்தார்¹⁸.
அவரது தெற்குப் படையெடுப்புகள் வடஇந்திய ஆதிக்கத்தை தென்னிந்திய எல்லைகள்வரை கொண்டு சென்றன. இந்த அரசியல் அழுத்தம் பல எல்லைப் பகுதிகளில் மறுசீரமைப்பை உருவாக்கியது.
இராமகுப்தர் மற்றும் மேற்குச் சகர்களின் மோதல்
கி.பி. 380ஆம் ஆண்டு, சமுத்திரகுப்தரின் வாரிசான இராமகுப்தர் குஜராத் மற்றும் மாள்வா பகுதிகளில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்த மேற்குச் சக சத்ராபர்களுக்கு எதிராகப் படையெடுத்தார். ஆனால் அவர் தோல்வியுற்றார்; அவரது படைகள் முற்றுகையிடப்பட்டன.
சமஸ்கிருத நாடக மரபில் “தேவிச்சந்திரகுப்தம்” என அறியப்படும் இழந்த நாடகத்தின் சான்றுகள் இச்சம்பவத்தை விவரிக்கின்றன¹⁹. கதைப்படி, தனது உயிரைக் காப்பாற்ற இராமகுப்தர் தனது அரசி துருவாதேவியை சக அரசரிடம் ஒப்படைக்கத் தயார் ஆனார்.
இந்த அவமானத்தைத் தாங்க முடியாத அவரது இளைய சகோதரர், துருவாதேவியாக வேடமிட்டு எதிரி முகாமிற்குள் நுழைந்து சக அரசனை வதம் செய்தார். பின்னர் அவர் “இரண்டாம் சந்திரகுப்தர்” எனப் பட்டமெடுத்தார்.
மேற்குச் சகர்களின் முடிவு
நீண்ட இராணுவ முயற்சிகளின் பின்னர், இரண்டாம் சந்திரகுப்தர் கி.பி. 409ஆம் ஆண்டில் மேற்குச் சகர்களின் கடைசி ஆட்சிச் சுவடுகளையும் அழித்து, மாள்வா மற்றும் குஜராத் பகுதிகளை குப்தப் பேரரசுடன் இணைத்தார்²⁰.
Ancient Chandragupta II, Gold Dinar 'Archer'
இதன் மூலம் வடமேற்கு இந்தியாவில் பல நூற்றாண்டுகளாக நிலைத்திருந்த கிரேக்க–சிதிய அரசியல் மரபு முற்றாக முடிவுற்றது.
பல்லவர் எழுச்சி – தென்னிந்திய மையம்
இந்நேரத்தில் தென்னிந்தியாவில் காஞ்சிபுரத்தை மையமாகக் கொண்டு பல்லவர் வம்சம் வலுவாக உருவெடுத்தது. அவர்களின் முக்கியத் துறைமுகமான மாமல்லபுரம் கடல்சார் வணிகத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தது²¹.
“வர்மன்” மரபும் அரசப் பெயர் மாற்றமும்
இந்தக் காலகட்டத்திலிருந்து தென்கிழக்கு ஆசிய அரசர்கள் தங்கள் அரசுப் பெயர்களுக்கு “வர்மன்” என்ற சமஸ்கிருதப் பின்னொட்டைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர்.
“வர்மன்” என்பது “பாதுகாவலன்” அல்லது “காவலன்” என்ற பொருளை உடையது. இது பல்லவர் மற்றும் வடஇந்திய அரச மரபுகளின் பெயரிடும் நடைமுறையுடன் ஒத்திசைவைக் காட்டுகிறது.
அதேபோல், கிரந்த எழுத்து மரபும் கோயில் கட்டிட வடிவமைப்பும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் பரவின. மத்திய ஜாவாவின் டியெங் மேடுபள்ளத்தாக்கில் அமைந்துள்ள சாண்டி அர்ஜுனா கோயிலும், கம்போடியாவின் சம்போர் பிரேய் குக் கோயில் வளாகமும் இந்த பண்பாட்டு தொடர்புகளுக்குச் சான்றாகக் கருதப்படுகின்றன²².
தொன்மங்களின் மறுபரிசீலனை
இவ்விடத்தில் ஒரு முக்கியமான வரலாற்று ஆய்வுக் கருத்தை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
20ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் சில ஐரோப்பிய அறிஞர்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இந்தியப் பண்பாடு நேரடி குடியேற்றத்தின் விளைவாகப் பரவியது என்று கருதினர். பிராமணர்கள் மற்றும் சத்திரியர்கள் அங்கு குடியேறி அரசாட்சியை நிறுவினர் என்ற விளக்கம் முன்வைக்கப்பட்டது.
ஆனால் சமகால ஆய்வுகள் இந்தக் கருத்தை சீராய்வு செய்துள்ளன.
பிரெஞ்சு அறிஞர் பி.வை. மாங்குவின் கருத்துப்படி, தொன்மங்கள் பெரும்பாலும் வெளிநாட்டு தொடர்புகளால் சமூக அமைப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை சின்னவியலாக விளக்கும் கட்டமைப்புகளாக உருவாகின்றன²³.
அவை:
-
புதிய சமூகக் குழுக்களின் நிலையை சட்டபூர்வமாக்குதல்
-
அரசர்களுக்கு தெய்வீக அல்லது புனித வம்ச அடையாளம் அளித்தல்
எனும் இரு முக்கிய பணிகளை நிறைவேற்றுகின்றன.
இறுதிக்கருத்து
எனவே, தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இந்தியப் பண்பாட்டு பரவலை “குடியேற்றம்” என ஒரே கோணத்தில் விளக்குவது எளிமைப்படுத்தலாகும்.
மாறாக, இது:
-
வணிகத் தொடர்புகள்
-
அரசியல் மறுசீரமைப்பு
-
மதச் சின்னவியல்
-
கலாச்சார ஏற்றுக்கொள்ளல்
ஆகிய பல அடுக்குகளைக் கொண்ட பரிமாற்றச் செயல்முறையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்²⁴.
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக